W górę

foto1

 niczym niedBartosz Sporekoceniony poeta
płynę przez ocean pragnień
niedopowiedzianych słów
niewypłakanych łez 
otrzepuję się z kropel wody
tak jak feniks 
na którego skrzydle
pozostały fragmenty zgliszczy
ludzkich marzeń
po chwili lecę
zapewne donikąd
jak to mam w zwyczaju
smutne oczy
nie świadczą już
o niczym normalnym
człowiekiem
nazwać się nie mogę
głębia czarnych źrenic
stukanie deszczu o parapet
wspomnienie o tobie
lecę dalej
nie chcąc popaść w nostalgię

Zespół Szkół Ogólnokształcących Nr I w Opolu